P.
"Ciemna, ponura noc, za oknem pada śnieg... Siedzę w łóżku otulony kocem. Jest zimno, a jednak krew wewnątrz mnie wciąż jest taka ciepła... Sam się temu zdziwiłem, kiedy kilka kropli skapnęło z nadgarstka na mój goły brzuch. Zastygły jednak natychmiastowo.
Gdyby człowiek cierpiący katusze mógł tak szybko zastygać jak te krople krwi... Nie męczyłbym się tak teraz.
Namida... Nawet ta gorąca herbata ani koc, który pachnie Tobą nie chce mi pomóc...
Jestem chory, bardzo chory... Wiem o tym doskonale, a mimo to nie potrafię sobie pomóc.
Czemu chciałem zostać psychologiem? Aby wyleczyć się z tej przeklętej choroby.
Ani profilowana szkoła, ani studia, nic - nic mi nie pomogło...
Okazało się, że jestem już doszczętnie pogrążony.
Dlaczego to robię? Ze strachu? Ale przed kim? Przed Tobą...
A może przed Camuim...
...
Chcę czuć się jak w naszych snach, dlaczego to jest tak odległe?
Nie potrafię zebrać myśli, a pora na moje tabletki...
Przytul mnie..."




Coś mnie tchnęło i ogarnęło pesymistycznym myśleniem
Ayasu....